പേനതുറന്നതേയുള്ളൂ.
മുറിയിലെ
ഏകാന്തതയിലേയ്ക്ക് അവന് പൊട്ടിവീണു..
ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും ജനാലയിലൂടെ
നോക്കിക്കൊണ്ട് അവന് പറഞ്ഞു:
ഇന്ന് കാണാനില്ല..!.
അയലത്തെ
പെണ്കുട്ടിയാണ്.
`നീ....'
അല്പ്പം നീരസത്തോടെ തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും,
അവന് കട്ടിലില് വന്നു വീണു..പിന്നെ പരുന്തിനെ പോലെ, പറക്കുന്ന ആഗ്യംകാട്ടി
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു...
`എന്റെ ബാലേട്ടാ...ഇങ്ങിനെ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിക്കാതെ
ഷര്ട്ടിട്..നമുക്കൊന്നു കറങ്ങീട്ട് വരാം....'
പ്രായത്തില് ഇളയതെങ്കിലും,
അവന്റെ വാക്കുകള്ക്ക് ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു..
ചാടി എഴുന്നേറ്റ്, പേന
പിടിച്ചുവാങ്ങി മൂടി മുറുക്കി, അവന്.
നഗരത്തിന്റെ ബഹളം, തുറന്നിട്ട
ജാലകത്തിലൂടെ തെന്നിത്തെറിച്ച് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
`മഴവരുന്നു....'
ഒഴിവു
പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേയ്ക്കും അവന് ചുവരില് തൂക്കിയ ഷര്ട്ടുമായി എത്തി.
`ഉം`.
അയാള് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. എഴുത്ത്
അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു....
ബാലേട്ടന്റെ കഥ ഞാന് വായിച്ചു...വാരികേല്...!.
നന്നായിരിക്കുന്നു..
കട്ടിലില് കൊടുംകൈകുത്തിക്കിടന്ന്
അവന്.
മുടിചീന്താന് അയാള് ജനലിനടുത്തേയ്ക്കു നീങ്ങിയപ്പോള്, അവനും പിറകേ
എത്തി.
ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും അടിയിലൂടെയും മുകളിലൂടെയും നോക്കി,
നെടുവീര്പ്പിട്ടു.
`ഇന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു...!'
പിന്നെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു
പറഞ്ഞു: അവള് നോക്കിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..!.
ബാലേട്ടന് എനിക്കൊരു
കത്തെഴുതിത്തരണം..സ്ട്രോങ്ങായിട്ട്..!.
മുഖമുയര്ത്താതെ നിന്ന അവനെ നോക്കി,
അയാള് മൃദുവായി ചിരിച്ചു,. പിന്നെ പറഞ്ഞു:
ഉം..നടക്ക്...!.
കോളജില്
പഠിയ്ക്കുമ്പോള് എഴുതിയ പ്രേമലേഖനം, ഇന്നുവരെ കൊടുക്കാന്
കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല...
അയാള് ചിരിച്ചുപോയി.
സന്ധ്യകനത്തിരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറെ
ജനലിലൂടെ തണുത്തകാറ്റ് വരുന്നുണ്ട്. അയാള് ആലോചിച്ചു...
ആദ്യവരി...
ഒരു
പ്രണയലേഖനം പോലും തുടങ്ങാനാവുന്നില്ല..!.
അയാള് മുഷിവോടെ പേന താഴെ വച്ചു.
മനസ്സിന്റെ ചായപ്പെട്ടിയില് പ്രണയവര്ണ്ണം
ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു...
എഴുതിയില്ലെന്ന് അറിയുമ്പോള്, അവന് ഇടയും
എന്നാണ് വിചാരിച്ചത്.
`ഞാനൊന്ന് എഴുതി, ബാലേട്ടാ...' കട്ടിലില് ചാഞ്ഞു
കിടന്ന് അവന് വെളുക്കെ ചിരിച്ചു. പിന്നെ, കൈകള് രണ്ടും നീട്ടിക്കുടഞ്ഞ് അവന്
കട്ടിലില് ചമ്രപ്പടികൂട്ടിയിരുന്നു.
അവന്റെ ചലനങ്ങളിലെ ഊര്ജസ്വലത, അയാള്
കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു....
`മനസ്സിലേ എഴുതിയിട്ടുള്ളൂ ട്ടോ'-
അവന്
പറയാന് തുടങ്ങി....
കത്തു കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള് അയാള് ഞെട്ടി-
എടാ..ഇതില്
പ്രണയമെവിടേ..??. അശ്ലീലം...
വീണ്ടും കട്ടിലിലേയ്ക്കു ചാഞ്ഞ്, അവന്
ചിരിച്ചു...
`ന്റെ ബാലേട്ടാ...ന്ത് പ്രണയം..?. ഒരു നല്ല ഫിനിഷിംഗ്
കിട്ടിയില്ല...!. അതു ബാലേട്ടന്...'
അയാള്ക്കൊന്നു മിണ്ടാന് പോലും കഴിയും
മുമ്പെ, അവന് മുറിക്കു പുറത്തുചാടി അതിവേഗം ഗോവണി ഇറങ്ങിപ്പോയി.
ഉന്മേഷത്തോടെ
തെരുവിലെ തിരക്കില് അലിയുന്ന അവനെയും നോക്കി, അയാള് അമ്പരപ്പോടെ
നിന്നു....
പിന്നെ, എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതുപോലെ നീലച്ചട്ടയുള്ള നിഘണ്ടു
വലിച്ചെടുത്തു പേജുകള്ക്കിടയില് കുടുങ്ങിക്കിടന്ന `പ്രണയം' എന്ന വാക്കിനെ
പേനയെടുത്ത് തലങ്ങും വിലങ്ങും ആഞ്ഞുവെട്ടി...
എന്നിട്ട് അതിനുമുകളില് അയാള്
ഇങ്ങിനെ എഴുതി: `ഫിനിഷിംഗ്'...!!
ഭടന്മാരെത്തുമ്പോള്,
മങ്ങാടന്, പുരയിറമ്പില് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. തളപ്പിന്റെ പിഞ്ചലുകള്
ശരിപ്പെടുത്തുന്നതില് മുഴുകിയ അവന് അവരെ കണ്ടില്ല.
കനത്തിമുഷ്ടി കഴുത്തില്
വീണപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിനോക്കിയത്...
മീശപിരിച്ചുവച്ച മുഖങ്ങള് കണ്ടുഭയന്ന അയാളുടെ
കൈകളില് നിന്നു തളപ്പ്, ചാണകം മെഴുകിയ തറയില് വീണു.
രക്തം വാര്ന്നുപോയ
മുഖത്തുനോക്കി അവര് പരുഷമായി പറഞ്ഞു:
രാജരാജാ മാനസവര്മ്മന്
വിളിക്കുന്നൂ....
പിഞ്ചിത്തുടങ്ങിയ മുഷിഞ്ഞ തോര്ത്തുമുണ്ടു മാറ്റി,
ഈറന്മണക്കുന്ന പുകനിറമുളള ഒറ്റമുണ്ടുമുടുത്തു അയാള് അവരോടൊപ്പം
ഇറങ്ങി.
`യശ്മാ....ന്റെ പാറുക്കുട്ടി ന്റെ മക്കള്'
നടക്കടാ എന്നായിരുന്നു
ആക്രോശം...
തെങ്ങുകള് അതിരിട്ട പാടവരമ്പിലൂടെ അവര് രാജകൊട്ടാരത്തിലേയ്ക്കു
നടന്നു. ചേറില്, മത്സ്യകുഞ്ഞുങ്ങള് പുളയ്ക്കുന്നു...കാക്കപ്പൂവുകള് വിരിഞ്ഞു
നില്ക്കുന്നു....
മങ്ങാടന് ഒരു നിമിഷം നിന്നു...
അപ്പോള് പിറകില് നിന്നും
രാജകിങ്കരന് മുന്നോട്ടു തള്ളിക്കൊണ്ടു
മുരണ്ടു..
`വെക്കം...ശനിയനേ...!!.
കൊട്ടാരസദസ്സില് നടുത്തളത്തില്
നില്ക്കുമ്പോള് ശരീരം വിറച്ചു...
`നീ ഷര്ട്ടിടുമല്ലേ.....' രാജാവിന്റെ സ്വരം
അര്ദ്ധപ്രാണനായാണ് അയാള് കേട്ടത്.
അതു നാഴികകള്ക്കപ്പുറത്തു നിന്നാണെന്നു
തോന്നി...ഉടനെ തന്നെ അതു തൊട്ടരുകില് നിന്നാണെന്നും
തോന്നിപ്പോയി...!.
അര്ദ്ധനഗ്നശരീരം, ബദ്ധപ്പെട്ട് കാലുകളില് താങ്ങിനിര്ത്തി
അയാള് ഇല്ലെന്നു തലയാട്ടി..
കത്തുന്ന കണ്ണുകളുമായി രാജാവാണ് മുമ്പില്.
കഴിഞ്ഞദിവസം ഒരു ഷര്ട്ട് പറമ്പില് കിടന്നിരുന്നത് മറ്റാരുടേതോ ആണെന്നു
പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വരളുന്ന തൊണ്ടയില് വാക്കുകള് വിറകൊണ്ടു
നിന്നു...അയാളുടെ കണ്ണുകള് തുറിച്ചുപോയിരുന്നു.
തിരുമ്പിത്തിരുമ്പി നിറം പോയ
ഷര്ട്ടുമായി ഒരു ഭടന് അയാളുടെ അടുത്തെത്തി.
ഇതു നിന്റേതല്ലേ....?. വീണ്ടും
ചോദ്യം.
ശരീരത്തില് വിയര്പ്പുചാലുകളൊഴുകുന്നു. അയാള്ക്ക്
മിണ്ടാനായില്ല.
നിറം മങ്ങിയ കൊച്ചുഷര്ട്ടില് കരിമ്പനടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇപ്പോഴും ഈറനുണങ്ങാത്ത മണം..
അവനെ അതു ഇടുവിക്കുക- സദസ്സ് ഒന്നടങ്കം പറഞ്ഞു.
ഭടന് അവനെ അതു ബലമായി ഇടുവിച്ചു. ഇറുകിപ്പിടിക്കുന്ന ഷര്ട്ട് അവനു ഒട്ടും
പാകപ്പെട്ടില്ല. മുന്വശത്ത് കുടുക്കുകള് ചേര്ത്തിടാന് പോലും പറ്റാത്തത്ര
കൊച്ചുഷര്ട്ടായിരുന്നു അത്..
ഷര്ട്ട് പാകമല്ലാത്തതിനാല്, അവനു കൈയുകള്
താഴ്ത്തിയിടാന് കഴിഞ്ഞില്ല..
പറക്കാന് പോകുന്ന പക്ഷിയെ പോലെ അവന് സദസ്സില്
വിറച്ചുനിന്നു.
`തമ്പ്രാന് അത് അവന്റെതുതന്നെ....' പറഞ്ഞത്
മന്ത്രിയാണ്.
അതോടെ സദസ്സ് ഒന്നടങ്കം പറഞ്ഞു- അവന്റേതു
തന്നെ...!!.
രാജകല്പ്പന വന്നു: ധിക്കാരിയായ ഇവനെ
മരണക്കൂട്ടിലിടുക..!
ചന്തയിലെ കവലയില് തൂങ്ങുന്ന ഇരുമ്പുകൂട്ടിലടയ്ക്കുകയാണ്
രാജ്യത്തെ കഠിനശിക്ഷ. അനങ്ങാനാവാതെ മരിക്കുംവരെ ഒരേ നില്പ്പ്..കാക്കകളും
പരുന്തുകളും കൊത്തും..വഴിപോക്കര് കല്ലെടുത്തെറിയും...കുടിക്കാന് വെള്ളംപോലും
തരില്ല...കുറച്ചുനാള് കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഉണങ്ങിവരണ്ട് പ്രാണന്
പോയിരിക്കും...
മരണഭയം കൊണ്ട് അയാള് കുഴഞ്ഞുവീണു..
പരവതാനിയിലെ
സ്വര്ണപൂക്കള് കണ്ണിനു തൊട്ടുമുമ്പില് സൂര്യനെപോലെ ജ്വലിച്ചു
നിന്നു.
`തെയ്വേ...ന്റെ തെയ്വേ...'
അയാള് തളര്ന്ന ശബ്ദത്തില്
കരഞ്ഞുവിളിച്ചു.
അയാളുടെ നിലവിളികള് വകവയ്ക്കാതെ രാജകിങ്കരന്മാര് അയാളെ
വലിച്ചിഴച്ച് ചന്തയിലേയ്ക്കു നടന്നു.
പെട്ടെന്നയാള്
കണ്ണുതുറന്നു....
ശരീരം വിയര്പ്പില് കുതിര്ന്നിരിക്കുന്നു. നെഞ്ചിന്കൂട്
ശ്വാസവേഗത്തില് ഉയരുകയും താഴുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
കിടന്ന കിടപ്പില്,
താഴ്ത്തിവച്ച ചിമ്മിനി വെട്ടത്തില് അയാള് നോക്കി...
പായില്, പാറുക്കുട്ടി
തിരിഞ്ഞുകിടന്നുറങ്ങുന്നു. അവള് നഗ്നയാണ്...!.
പായില് നിന്നു തെന്നിമാറി
മണികണ്ഠന്, മലര്ന്നുകിടക്കുകയാണ്. അവനെപ്പറ്റി ചാമിയും. അവരും
നഗ്നരാണ്..!.
പാറുക്കുട്ടിയെ പുണര്ന്ന് കുഞ്ഞുലക്ഷ്മി. അവളും
നഗ്നയാണ്...!
അയാള് ഓട്ടുമൊന്തയില് നിന്നു രണ്ടിറക്കുവെള്ളം
കുടിച്ചു...
പിന്നെ, ആശ്വാസത്തോടെ ഉടുമുണ്ടൂരി തലവഴി പുതച്ച്
സുഖമായുറങ്ങി....
നീണ്ടയാത്രകള് ഓരോന്നും
അവസാനിക്കുമ്പോഴും വിചാരിക്കും, ഇനി എവിടേയ്ക്കുമില്ല..!!
പക്ഷെ, ദൂരങ്ങള്
എപ്പോഴും മാടിവിളിക്കും. ഓരോ യാത്രകളും ഒരോ ഒളിച്ചോട്ടമാകുന്നു..
മുഷിഞ്ഞ
തുണിസഞ്ചി പൊടിതട്ടിയെടുക്കുമ്പോള് അയാള് ആലോചിച്ചു- ആരില് നിന്ന്...?? ഇനിയും
എത്രദൂരം??.
കണ്ണെത്താത്തിടത്തോളം വരണ്ടഭൂമി. തിരക്കേറിയ ബസ്സ് ഉഷ്ണക്കാറ്റും
മോന്തി കരകള് പിന്നിട്ടു. ഇടക്കിടെ കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങള്...വീണ്ടും വരണ്ട
ഭൂമി....
തമിഴത്തികളുടെ മുറുക്കാന് മണമുള്ള സംസാരമാണ് ചുറ്റിലും. വരണ്ടമുടി
മാടിയൊതുക്കി, ചുവന്ന പല്ലുകള് കാട്ടി അവര് പിന്നിലേയ്ക്കും മുന്നിലേയ്ക്കും
ഒരേ സമയം തിരിഞ്ഞു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇവരുടെയെല്ലാം പല്ലുകള്ക്ക്
ചുവപ്പുനിറമാണ്..
പുഴക്കടവിലെ പാറുവിന്റെ പല്ലുകള്ക്കും ചുവപ്പായിരുന്നു
നിറം....
അയാള് ഓര്ത്തു-
മണലെടുക്കാന് വരുന്ന ലോറിക്കാര്ക്ക് പാറുവാണ്
കഞ്ഞി.
മുണ്ടും ജാക്കറ്റുമിട്ട് മുടി വിടര്ത്തി, മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച് അവള് എപ്പോഴും പുരയ്ക്കു മുന്നില് നില്ക്കും..
ആ വഴിവരുമ്പോഴേല്ലാം അവള് അവിടെ
ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്നുണ്ടാകും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും കോതിക്കൊണ്ട്...
ഇടവഴികളിലെ
സംസാരങ്ങളിലും വീട്ടുപഞ്ചായത്തുകളിലും പാറു നിറഞ്ഞു നിന്നു.
അപ്പോഴും,
പുഴയോരത്തെ ഓലപ്പുരയ്ക്കു മുമ്പില് പാറു കൂസലില്ലാതെ നിറഞ്ഞു
ചിരിച്ചു..!!.
മണല് നിറയ്ക്കാന്, ലോറികള് പിന്നേയും വരികയും പോവുകയും
ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പാറു കൂടുതല് തടിയ്ക്കുകയും അവളുടെ കണ്ണുകള്ക്ക്
തിളക്കം വര്ദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തു..
സമ്മതമാകും എന്നാണു
കരുതിയത്.
കൈകുടഞ്ഞെറിഞ്ഞപ്പോള്, പതറി. കുപ്പിവളകള് മൂന്നുനാലെണ്ണം തറയില്
പൊട്ടിവീണത് ഓര്മ്മയുണ്ട്...
`നീയ്യെന്റെ......'
മുഖത്തേയ്ക്കു
മുറുക്കാന് തുപ്പല് വീശിയടിച്ചു.....
വാസനപ്പുകയിലയുടേയും
പഴുക്കടയ്ക്കയുടെയും എല്ലാം കൂടിക്കലര്ന്ന മണം ഇരുണ്ട മുറിയിലാകെ
നിറഞ്ഞു.
പാറുവിന്റെ വീട്ടില്, പിറ്റേന്ന്, നിറയേ ആളുകളായിരുന്നു; പാറു
തൂങ്ങിച്ചത്തെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു.
`ച്ഛെ.......!'
ഇരുകൈകള്കൊണ്ടും
മുഖമമര്ത്തി അയാള് എഴുന്നേറ്റു.
മുന്സീറ്റിലിരുന്ന ആരോ തൂവിയ മുറുക്കാന്
തുപ്പല് കാറ്റത്തു മഴച്ചാറ്റലായി എത്തിയിരിക്കുന്നു...
ഇറങ്ങണമെന്ന് അയാള്
ധൃതിയില് ആംഗ്യം കാട്ടി.
ചെമ്മണ് നിരത്തിലൂടെ പൊടിപറത്തി ബസ്സകന്നപ്പോള്,
തലവഴി പുതച്ചുമൂടിയ മനുഷ്യരൂപം മുന്നില് തെളിഞ്ഞു. അതിനടുത്തെത്തി വെപ്രാളത്തോടെ,
അയാള് പെട്ടെന്നു ചോദിച്ചു:
`ഇങ്കെ സാരായം
കെടക്കുമാ....??'
ഓരോരുത്തര്ക്കും, ജോലി ഒരു
രക്ഷപ്പെടലായിരുന്നു. അവനവനില് നിന്നും ഈ നാട്ടില് നിന്നും..
അവനും ഇന്നു
പോകും, വൈകീട്ടുളള വണ്ടിയ്ക്ക്.
അവനും.....
പുഴയോടു ചേര്ന്നുള്ള
ആല്ത്തറയില് ഇരിക്കുമ്പോള്, ഒന്നും സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
നീര്ച്ചാലായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പുഴ. മണല്വാരുന്ന വള്ളങ്ങളിലുള്ളവരുടെ
സംസാരം, കാറ്റിനൊപ്പം ഇടയ്ക്കു കയറിവരും...ആലിലകളുടെ കലകലപ്പില്
മറഞ്ഞുപോകും.
പിന്നില്, ആത്മാക്കള്ക്ക് മോക്ഷം നല്കുന്ന മൂര്ത്തിയുടെ അമ്പലം
ആളൊഴിഞ്ഞു കിടന്നു.
രാവിലേയും സന്ധ്യയ്ക്കും മാത്രമേ മൂര്ത്തിക്കു അനുഗ്രഹം
നല്കാനുള്ള ബാധ്യതയുള്ളൂ.
ബാക്കി സമയം ഉറങ്ങുകയോ ചതുരംഗം കളിക്കുകയോ
ആവാം.
ഭാഗ്യവാന്....!!
പട്ടാളത്തിലെ ജോലിയ്ക്കായി ഒന്നിച്ചാണ് പോയത്.
പക്ഷെ, അവനു മാത്രമായിരുന്നു അനുഗ്രഹം...
അസൂയയില്ല. പക്ഷെ, നാട്ടില്
ഇനി...
`നീ ചെന്നിട്ട് എഴുതണം, വിവരത്തിന്'
അവനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മണല്പരപ്പിലേയ്ക്കു വെറുതേ കണ്ണുംപായിച്ചിരുന്നു.
`നമ്മുടെ നാടകസംഘം...'
സംശയിച്ചാണെങ്കിലും ചോദിച്ചു.
അവന് അപ്പോഴും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുഴയില്
നിന്നു വീശിയ കാറ്റിന്റെ ചൂളംവിളിക്കൊപ്പം ഈറന്മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും നിറഞ്ഞു.
എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളല്ല; ആയിരിക്കുകയുമില്ല.
പക്ഷെ, മൗനം
എല്ലായ്പോഴും ഉത്തരം നല്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു....
പുഴയുടെ മടിത്തട്ടില്
നീണ്ടു നിവര്ന്നു കിടക്കുന്ന ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ, അപ്പോള്, ഒരു പശുവിനെയും
തെളിച്ച് ചെറുക്കന് വന്നു.
ഹൊയ്...ഹൊയ്...!
ചെറുക്കന്റെ
ഒച്ചവയ്ക്കലുകള്, ഇടയ്ക്കിടെ ഉച്ചത്തിലും ചിലപ്പോള് ഒട്ടും
കേള്ക്കാതേയുമിരുന്നു...
അകലെ, യാത്രക്കാരേയും പ്രതീക്ഷിച്ച് റെയില്പാലം
കാത്തുകിടക്കുന്നു..
മടങ്ങാനായി എഴുന്നേല്റ്റപ്പോള്, അവനും കൂടെ
എഴുന്നേറ്റു.
എന്നും തൊഴുതിരുന്ന അമ്പലത്തിനു മുന്നില്, തൊഴുമെന്നു
കരുതി...
ഇല്ല. അവന് മുന്നോട്ടു നടന്നു....
അമ്പലത്തിനു പുറകില്,
വഴിപിരിയുന്നിടം വരെ നിശ്ശബ്ദനായി കൂടെ നടന്നു.
അവന് ഓര്മ്മകളിലായിരിക്കണം...
പാവം..!.
വഴിയുടെ സന്ധിയില്, പറയാനെന്തോ മനസ്സില് കരുതിയിരുന്നതുപോലെ,
അവന് ഒന്നുനിന്നു...
പിന്നെ, മുഖമുയര്ത്താതെ പറഞ്ഞു-
`ഞാന്,
രക്ഷപ്പെടട്ടെ......'
`എന്തിനാ വസ്വേട്ടാ അവനെന്റെ കഴുത്തിനു
കുത്തിപ്പിടിച്ചത്....?'
വരണ്ടുണങ്ങിയ പാടവരമ്പത്തു കൂടി നടക്കുമ്പോള് കഴുത്തു
തടവി ഞാന് ചോദിച്ചു.
`അവനു പലേ വെഷമങ്ങളല്ലേ..?. പാവം...'
വാസ്വേട്ടന് അതു
നിസ്സാരവത്ക്കരിച്ചു-
`അവന്റെ പെങ്ങള് ഓടിപ്പോയി. തള്ളയാണെങ്കില്
പെഴ...'
`അവന് കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്'- സംസാരം ദീര്ഘിപ്പിച്ച് ഞാന്
പറഞ്ഞു.
`ഉണ്ടാവും...ഓരോരോ സമയദോഷം.....'
അറുപതു വര്ഷത്തെ അനുഭവത്തിന്റെ
കലപ്പകള്, മുഖത്തു കീറിയ ചാലുകളിലെ വെളുത്ത ശ്മശ്രുക്കളില് ചൊറിഞ്ഞ്
വാസ്വേട്ടന് കാല്ക്കീഴ് നോക്കി നടന്നു..
വയല് വരണ്ടു
വിണ്ടുനീറിക്കിടക്കുന്നു. കണ്ണെത്താത്തിടത്തോളം...
ദൂരേ, തെങ്ങുകളുടെ
പച്ചമണ്ടകള് വെയിലേറ്റു തിളങ്ങി നില്ക്കുന്നു. ഒരു പുല്നാമ്പുപോലും
തളിര്ക്കാത്ത വേനല്പാടം, ഗ്രാമത്തിന്റെ മനസ്സുപോലെ മലര്ച്ചു കിടന്നു.
അവന്റെ
അമ്മയ്ക്കു കാമുകനുണ്ട്. അവനറിയുന്ന ആള് തന്നെ..ശരിയാണ്. ഭര്ത്താവ് മരിച്ച
സ്ത്രീക്ക് ഒരു അന്തിക്കൂട്ട്. കേട്ടവര് തെറ്റുപറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷെ, അവനെ
അവര് തറഞ്ഞു നോക്കി...ഒളികണ്ണിട്ട് ചിരിച്ചു.
വരമ്പില് നിന്നു പള്ളം കയറുന്ന
ഭാഗത്ത് തെങ്ങിന് നിഴലില് വാസ്വേട്ടന് നിന്നു. ഒരു ബീഡിയെടുത്ത് മുന്വരിയിലെ
പല്ലുപോയഭാഗത്തു വച്ച് കത്തിച്ചു; പിന്നെ നാവുകൊണ്ടു തുഴഞ്ഞ്, വിദഗ്ധമായി
ചിറിയുടെ ഇടതുഭാഗത്തേക്കിട്ട് ആഞ്ഞു വലിച്ചു.....
പല്ലുപോയ വിടവിലൂടെയും
കുറച്ചു മൂക്കിലൂടെയും പുകവിട്ട് വാസുവേട്ടന് ആലോചനയിലായി.
വാസുവേട്ടന്റെ
മോള് തൂങ്ങിമരിച്ചതാണ്. അന്നു വയറ്റിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് കേള്വി..
അതിനും
ആരും ഉത്തരവാദിയുണ്ടായില്ല...ഒരു പക്ഷെ, ഗ്രാമം
മുഴുവനും..??
ആര്ക്കറിയാം...
വാസുവേട്ടന് നടന്നു.
പള്ളം കയറിയാല്
ഇടത്തുഭാഗത്താണ് കള്ളുഷാപ്പ്.
`നിനക്കു കുടിക്കണോ?.'
മറുപടിപറയാതെ
ഷാപ്പിലേയ്ക്കു നൂണ്ടു.
ഒഴിഞ്ഞ ബഞ്ചിലിരുന്നപ്പോള് ഇരുണ്ട മൂലകളില്,
സുന്ദരിമാരുടെ ചിത്രങ്ങള്..തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞുമുള്ളവ.. തെളിഞ്ഞു ചിരിച്ചു...
ഒരു
തരി കാറ്റില്ല. പാടത്തുനിന്നുള്ള വരണ്ട കാറ്റ് തെങ്ങിന് മണ്ടകള്ക്കു
മാത്രം..
ഷര്ട്ടിന്റെ രണ്ടു ബട്ടന് തുറന്ന് പിന്നിലേയ്ക്കു
മലച്ചിട്ടു...
എന്നിട്ടും വിയര്പ്പുചാലുകള് നെഞ്ചിലൂടെ
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കുപ്പികളൊഴിഞ്ഞപ്പോള് എവിടേനിന്നൊക്കെയോ ധൈര്യം
ഊറിവന്നു.
`ഒരു ബീഡി താ.....'
വാസുവേട്ടന് അരയില് തപ്പി ബീഡിപ്പൊതി തന്നു.
വേലിക്കെട്ടിനടുത്തു നിന്ന് പുകവലിച്ചൂതുമ്പോള്, ചോദിച്ചു-
`വാസ്വേട്ടന്
വീട്ടില് പോകാന് പേടിയുണ്ടോ...?.'
കലങ്ങിച്ചുവന്ന കണ്ണുകള്, എവിടെയോ
ഉറപ്പിച്ചു നില്ക്കുകയാണ്
വാസ്വേട്ടന്.
`അവനുണ്ടാകുമോ?'
`ആരാണവന്.....??'
പതുക്കെ, ബീഡി വലിച്ചൂതി
വസ്വേട്ടന് പറഞ്ഞു-
`അറീല്ല. പക്ഷെ, അവന്....അവനെ പെണ്ണുങ്ങള്ക്ക്
ഇഷ്ടമാണ്....'
വീണ്ടും വാസ്വേട്ടനു ചെകിടോര്ത്തപ്പോള് പള്ളമിറങ്ങി, കൈയില്
പാല്പാത്രവുമായി ജാനു വന്നു. ഷാപ്പില് നിന്നു അല്പ്പം മാറി നിന്ന്, നോക്കി
ചിരിച്ചു. പിന്നെ, വല്ലാത്തൊരു നോട്ടത്തോടെ തലചൊറിഞ്ഞു....
പാത്രം കിലുക്കി,
വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള് പാടത്തിനരികിലെ കൈതക്കാട്ടിനരികിലൂടെ
അപ്രത്യക്ഷയായി.
`നിനക്കു കുറച്ചുകൂടി വേണോ...?'
വാസ്വേട്ടന്റെ ചോദ്യം
കേട്ടപ്പോളാണ് ചിന്തയില് നിന്നുണര്ന്നത്.
`വേണ്ട..എനിക്കു അല്പ്പം
ധൃതിയുണ്ട്...'
വാസുവേട്ടന് വീണ്ടും ഷാപ്പിലേക്കു നൂണ്ടുകയറുമ്പോള്, മുണ്ടും
മാടിക്കുത്തി ആവേശത്തോടെ കൈതക്കാട് ലക്ഷ്യം വച്ചു
നടന്നു.......
